„Czy Pan rozpali na nowo moją duszę…? – Rozum i głębokie, jakby z daleka dochodzące pragnienie – może to nadzieja – zapewniają cię, że tak… – Natomiast serce i wola – nadmiar pierwszego i brak tej ostatniej – nadają wszystkiemu barwę paraliżującej i jałowej melancholii, niczym grymas albo gorzka drwina”.
św. J. Escriva „Bruzda” 459
Photo by yeison bueno on Pixabay
„Melancholicy to ci, którzy nigdy nie odnajdą straty”.
M. Bieńczyk
Te słowa usłyszałam kiedyś od swojej polonistki w liceum. Nie wiedziałam, skąd pochodzą – dziś wiem, że są parafrazą tytułu książki M. Bieńczyka „Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty”.
Photo by Gerd Altmann on Pixabay
„Teresa zmobilizowała całą swoją energię, aby dokonać radykalnego wyboru. Rozdarta między pragnieniem dorośnięcia a chęcią wycofania się w melancholię po zniszczonej rodzinnej miłości, zdecydowała się zerwać z tymi postawami”.
B. Dubois „Uzdrowienie zranień z dzieciństwa ze św. Teresą z Lisieux”, tł. M. Grabski, s. 93
