„Jeżeli upadłeś, podnieś się z większą nadzieją… Jedynie miłość własna nie rozumie, że błąd – kiedy się go poprawia – pomaga poznać samego siebie i upokorzyć się”.
św. J. Escriva „Bruzda” 724
Photo by Annette Meyer on Pixabay
„Jeżeli upadłeś, podnieś się z większą nadzieją… Jedynie miłość własna nie rozumie, że błąd – kiedy się go poprawia – pomaga poznać samego siebie i upokorzyć się”.
św. J. Escriva „Bruzda” 724
Photo by Annette Meyer on Pixabay
„Gdy przechodząc napotkasz prawdę, przyjrzyj jej się dobrze, w ten sposób, byś ją mógł poznać, lecz nie spodziewaj się, że będzie zerkać na ciebie. Prawdy Ewangelii nigdy nie zerkają. Z innymi, o których nigdy dokładnie nie można powiedzieć, gdzie się włóczyły, zanim przybyły do ciebie, rozmowy osobiste są niebezpieczne. Nie chciałbym podawać za przykład jegomościa takiego jak ja. Jednakże gdy zdarzy mi się mieć jakąś myśl – jedną z tych myśli, które mogłyby być użyteczne dla dusz, oczywiście, bo te inne!… staram się zanieść ją do Boga, włączam ją zaraz w moją modlitwę. Zadziwiające, jak ona zmienia wygląd… Czasami poznać jej nie można…”.
G. Bernanos „Pamiętnik wiejskiego proboszcza”, s. 59-60
Photo by Wolfgang_Hasselmann on Pixabay
„Bądźcie przeto zawsze na baczności, trwajcie w pracy nad poznaniem siebie samych, uciekajcie zawsze od zaszczytów, kochajcie się zawsze w upokorzeniach. Tym sposobem, jeżeli już otrzymaliście bogate dziedzictwo pokory, uzbrójcie się przeciwko niebezpieczeństwu utracenia jej, gdyż ciągle trzeba się upokarzać, aby nie stracić tego drogiego skarbu”.
Dom Sans od św. Katarzyny „Złota książeczka o praktyce pokory”, s. 50
Photo by Nina Lozej on Pixabay
„Niedaleko jest od nas, owszem, bardzo blisko, patrzy na nas, żebrze o ten smutek, o tę agonię…, POTRZEBUJE tego dla dusz, dla naszej duszy. Chce dać nam tak piękną nagrodę: Jego ambicje co do naszej duszy są tak wielkie!
Ale jakżeż powie «Moja kolej», jeśli nasza jeszcze nie nadeszła, jeżeli dotąd nic Mu nie dałyśmy? Niestety, bardzo Go to kosztuje, że musi napawać nas smutkiem, ale On wie, że jest to jedyny sposób przygotowania nas, abyśmy mogli «poznać Go, jak On siebie poznaje, abyśmy stali się bogami». Jak wielkie nasze przeznaczenie! Jakże wielka jest nasza dusza…”.św. Teresa od Dzieciątka Jezus, list 57 do Celiny
„Dusza wytłumaczyła już, w jaki sposób przygotowuje się do wstąpienia na tę drogę. Polega on na tym, by nie szukać smaków i rozkoszy i uzbroić się w męstwo potrzebne do zwyciężenia pokus i trudności. Na tym polega ćwiczenie się w poznaniu siebie samego, i to przede wszystkim powinna dusza czynić, by mogła postąpić w poznaniu Boga”.
św. Jan od Krzyża „Pieśń duchowa” 4.1
Photo by Myriams-Fotos on Pixabay
„[…] samotność nie jest naszym przeznaczeniem, a samych siebie poznajemy tylko wtedy, kiedy możemy się przejrzeć w oczach innych ludzi”.
P. Coelho „Czarownica z Portobello”
Photo by LhcCoutinho on Pixabay
„Udzielam ci poznania rąbka mojej miłości. Gdybym ci dał poznać całą moją miłość, to [twoja] dusza nie zniosłaby tego ogromu i opuściłaby ciało. Gdy moja miłość i duszy miłującej zejdą się, a dusza oprze się na Mnie, taką [jej] daję siłę do wykonywania cnót, znoszenia cierpień, że się [jedno] stajemy, i dźwigniemy świat cały”.
Jezus do S.B. Kunegundy Siwiec, „Miejsce mojego miłosierdzia i odpoczynku. Nadprzyrodzone oświecenia Służebnicy Bożej Kunegundy Siwiec”, s. 114
Photo by Stephanie Pratt on Pixabay
„Aby pomoc odniosła właściwy skutek, należy człowieka, któremu chcesz jej udzielić, poznać na wskroś”.
M. Gogol „Aforyzmy”
Photo by Natalia Lavrinenko on Pixabay