„Kto się prawdziwie boi Boga, stara się czynić to, co miłe jest Bogu. Inna jest bojaźń synowska, inna służebnicza. Sługa boi się pana dla kary; syn się boi ojca z miłości ku niemu. Będąc dziećmi Bożymi, boimy się dla słodkości miłości, a nie dla gorzkości kary”.
Mowa św. Augustyna o prawdziwej pokorze i bojaźni Bożej (De temp. sermo, 213), cyt. za: Dom Sans od św. Katarzyny „Złota książeczka o praktyce pokory”
Photo by Wyxina Tresse on Pixabay
„Pierwszy stopień pokory polega na tym, aby pokornie słuchać słów prawdy, zachować je w sercu i dobrowolnie je wykonywać. Boć prawda ucieka przed umysłem, w którym nie znajduje pokory”.
Mowa św. Augustyna o prawdziwej pokorze i bojaźni Bożej (De temp. sermo, 213), cyt. za: Dom Sans od św. Katarzyny „Złota książeczka o praktyce pokory”
Photo by Wyxina Tresse on Pixabay
„Bo zaprzestajesz Go wielbić wtedy, gdy się oddalasz od prawości i tego, co się Bogu podoba. I przeciwnie, jeśli czynisz to, co sprawiedliwe, to nawet wtedy, gdy język twój milczy, życiem swoim głośno wołasz, Bóg zaś skłania się ku twojemu sercu. Jak bowiem uszy nasze są nastawione na nasze głosy, tak uszy Boga na nasze myśli”.
z komentarza św. Augustyna do Psalmów
Photo by Nina Lozej on Pixabay
„A więc wzywamy was, bracia: uwielbiajcie Boga! Do tego właśnie zachęcamy się wzajemnie, gdy śpiewamy: Alleluja. Chwalmy Boga, mówisz twojemu bratu, a on to samo mówi do ciebie. Ta wzajemna zachęta już sama przez się przynosi to, do czego zachęca. Ale chwalcie Boga z całego serca, niech wielbią Boga nie tylko wasz język i głos, ale także wasze sumienie, wasze życie i wasze czyny”.
z komentarza św. Augustyna do Psalmów
Photo by Nina Lozej on Pixabay
„Rozmyślanie nad naszym ziemskim życiem ma być pochwałą Boga, ponieważ i radość wieczna naszego przyszłego życia będzie polegać na chwaleniu Boga. Otóż nie będzie przygotowany do tego życia przyszłego ten, kto się do niego nie przysposobi już teraz”.
z komentarza św. Augustyna do Psalmów
Photo by Nina Lozej on Pixabay
„Oto wielbimy Boga teraz, zebrani w świątyni, ale potem, gdy każdy wraca do siebie, to jakby zaprzestał Go wielbić. Otóż niech nie zaprzestaje żyć dobrze, i niech zawsze chwali Boga. Bo zaprzestajesz Go wielbić wtedy, gdy się oddalasz od prawości i tego, co się Bogu podoba. I przeciwnie, jeśli czynisz to, co sprawiedliwe, to nawet wtedy, gdy język twój milczy, życiem swoim głośno wołasz, Bóg zaś skłania się ku twojemu sercu. Jak bowiem uszy nasze są nastawione na nasze głosy, tak uszy Boga na nasze myśli”.
św. Augustyn, z komentarza do Psalmów, „Liturgia godzin” t. II, s. 677
„Mógłbym uleczyć się przez wiarę, gdyż dzięki niej zarysowałyby się przed moim umysłem wyraźniejsze linie, które w jakiś sposób mogłyby skierować mnie ku Twojej prawdzie, a ona zawsze trwa i nikogo nigdy nie omyli. Ale często tak się zdarza, że człowiek, który raz trafił na złego lekarza, potem boi się powierzyć nawet dobremu. Taki był stan mojej duszy, której nic oprócz wiary nie mogło uleczyć. A odrzucała to lekarstwo, bojąc się, że mogłaby uwierzyć w nieprawdę”.
św. Augustyn „Wyznania”
Photo by Ivana Tomášková on Pixabay
„Mówi się po prostu: «Chodźmy! Zróbmy to!» – i wtedy wstydzimy się nie być bezwstydni”.
św. Augustyn „Wyznania”, tł. Z. Kubiak, Kraków 1998, s. 64
Photo by Сергей Корчанов on Pixabay
