„Artysta powinien stwarzać piękno, ale nie wkładać w nie nic ze swego życia”.
O. Wilde „Portret Doriana Graya”
Photo by bridgesward on Pixabay
„Artysta powinien stwarzać piękno, ale nie wkładać w nie nic ze swego życia”.
O. Wilde „Portret Doriana Graya”
Photo by bridgesward on Pixabay
„Lepiej nie być innym od swych bliźnich. Brzydkim i głupim najprzyjemniej na tym świecie. Mogą żyć, jak im się podoba, i przyglądać się zabawie. Jeśli nic nie wiedzą o zwycięstwie, to bywa im też zaoszczędzona świadomość klęski. Żyją, jak powinniśmy żyć wszyscy, cicho, obojętnie bez niepokoju. Nie powodują zguby drugich, ale też i drudzy nie powodują ich zguby. Twoje stanowisko, Henryku, twój dobrobyt, mój umysł, jakimkolwiek on jest, mój talent, cokolwiek on wart, piękność Doriana Graya – wszyscy my odpokutujemy za to, co nam bogowie dali – odpokutujemy strasznie”.
O. Wilde „Portret Doriana Graya”
Photo by Free-Photos on Pixabay
„Jego dar istnieje tylko wtedy, gdy jest istota gotowa go przyjąć. Ten fakt czyni mężczyznę samotnym. W tym tkwi jego wrażliwość. Jest niczym ktoś zraniony w serce, brakuje mu stworzonej niegdyś z jego żebra kobiety. Ten ontologiczny brak jest niejako apelem o wzajemność. Mężczyzna pozostaje bardzo wrażliwy na to, jak przyjmuje go druga osoba, na sposób, w jaki kobieta odpowiada na jego zachwyt i pragnienie oddania jej siebie. Wobec przyciągającej go kobiecej piękności odkrywa w sobie ekstatyczny ruch, który go unosi i pozwala mu wyjść z siebie – miłość”.
B. Dubois „Uzdrowienie zranień z dzieciństwa ze św Teresą z Lisieux”, tł. M. Grabski, s. 335
„Boże, daj mi łaskę abym ukochał Twą zieloną przyrodę, która szumi, śpiewa i drży tysiącem świateł. Wielkim głosem wypowiada Twoją mądrość i piękno. Niech serce moje na widok rozchwianych liści blaskiem słońca i szumem potoku wielbi Ciebie. Niech przyroda stanie się dla mnie czarowną świątynią w której każdy szczegół opowiada Twoją chwałę”.
„O, gdy te nasze skarby, co były w ukryciu
Leżą tak rozpostarte przed Ojca oczyma,
Niechaj złote godziny pomnożą się w życiu,
Śmiałej jego muzyki niech nikt nie zatrzyma.
Gdy czyny w świetle mogą piękno swe ukazać,
Niechaj cieszą jak struna, co serce porusza
Nasze dusze gotowe, by cierpieć i śpiewać
W blasku słońca, co ziemię po deszczu osusza”.L. M. Accolt „Małe kobietki”
„Ponieważ za każdym razem, kiedy coś tracimy, coś również zyskujemy. Ludzie często mówią mi, że dali sobie spokój z miłością, a ja przypominam im, że Bóg wzbudza piękno z popiołów”.
J. Bricker „Wszystko jest możliwe”, s. 155
„Ty też masz talenty, dary i umiejętności (lubię o nich myśleć jako o naszych osobistych supermocach), z którymi się urodziłeś i które cechują tylko ciebie. Są równie ważne – i obfite – jak moje własne dary albo dary dowolnej innej osoby. Piękno naszego stworzenia przez Boga polega na tym, że nie musimy być zazdrośni o supermoce jakiejś innej osoby, bo nie zostały one przeznaczone dla nas. Chciałabym, abyście zawsze nosili w sobie tę myśl i często mogli do niej wracać: jesteś kimś znaczącym, twoje życie się liczy, a to, co masz do zaoferowania światu, jest potężne”.
J. Bricker „Wszystko jest możliwe”, s. 53
„Jednym z najstraszliwszych zniewoleń, w jakie możemy popaść jest myślenie, że na miłość trzeba zasłużyć, że jeśli nie jesteśmy silni, atrakcyjni i piękni to już nikt się nami nie zajmie”.
papież Franciszek I
„Kiedy zaczynamy odkrywać przed kimś naszą wiarę w niego, ukryte w nim piękno zaczyna się uzewnętrzniać i staje się widzialne”.
P. Nowak „Problematyczne szlaczki”, cyt. za „Wywieranie pozytywnego wpływu na ludzi”, red. T. Niemirowski, s. 42
„Jeszcze będzie pięknie, mimo wszystko. Tylko załóż wygodne buty, bo masz do przejścia całe życie”.
Jan Paweł II