„Człowiek rodzi się wolny, ale potem zewsząd krępują go łańcuchy”.
J. J. Rousseau
Photo by AntoniaRusev on Pixabay
Posty oznaczone jako wolność
Gdy podaruje się komuś jakąś podartą suknię
„Gdy podaruje się komuś jakąś podartą suknię, obdarowany tak ją naprawi, że będzie jak nowa. Ja duszę twą naprawię moimi zasługami i miłością i piękniejszą się stanie. Gdy przychodzę do serca, ubogacam duszę. Moje skarby stają się jej własnością – daję jej prawo i wolność, aby się z innymi dzieliła”.
Jezus do S.B. Kunegundy Siwiec, „Miejsce mojego miłosierdzia i odpoczynku. Nadprzyrodzone oświecenia Służebnicy Bożej Kunegundy Siwiec”, s. 93
Nie można uczynić niewolnikiem człowieka wolnego
Pojąłem, co to znaczy być samotnym
„Pojąłem, co to znaczy być samotnym, nie mieć żadnego schronienia, aby porzucić wszystko i samemu być wolnym. Nie być dla nikogo kimś szczególnym i kochać wszystkich – bo to jest prawdziwa miłość. Ogrzewa dobrych i złych w jednakowym stopniu. Powoduje, że deszcz spada na świętych w takiej samej mierze, jak i na grzeszników”.
A. de Mello „Przebudzenie”
Photo by Marco Massimo on Pixabay
Zachowaj umysł wolny
„Zachowaj umysł wolny od ciekawych myśli świata”.
Jezus do S.B. Kunegundy Siwiec, „Miejsce mojego miłosierdzia i odpoczynku. Nadprzyrodzone oświecenia Służebnicy Bożej Kunegundy Siwiec”, s. 43
Photo by Pete Linforth on Pixabay
A nie na tym polega wolność
Ubogi duchem jest zadowolony i radosny
„Ubogi duchem jest zadowolony i radosny, gdy mu czegoś brak; ten, kto w niczym nie uwięził swego serca, we wszystkim znajduje radość”.
św. Jan od Krzyża
Photo by Klaus Böhm on Pixabay
Mocna dłoń żyjącego Boga
„Mocna dłoń żyjącego Boga musi sama sięgnąć, by uwolnić duszę z pęt tego, co stworzone, i przyciągnąć ją do siebie. Tym sięganiem jest ciemna, mistyczna kontemplacja, połączona z pozbawieniem tego, co do tej pory zapewniało światło, pociechę i przystań”.
św. Teresa Benedykta od Krzyża
Photo by Marta Kulesza on Pixabay
Człowiek będzie zupełnie wolny
Najbardziej wolna jest ta dusza
„Wydaje mi się, że najbardziej wolna jest ta dusza, która najwięcej o sobie zapomina. Gdyby zapytano mnie o tajemnicę szczęścia, odpowiedziałabym, że polega ona na tym, by nie liczyć się ze sobą, by się ustawicznie siebie zapierać. To dobra metoda dla zabicia w sobie pychy – bierze się ją głodem. Widzisz, pycha to nasza miłość własna. A zatem trzeba, by miłość Boga była tak mocna, by zagasić w nas wszelką inną miłość”.
św. Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej „Wielkość naszego powołania”