Już nie mam siły (Jak pies z kotem – odcinek 123) Opublikowano 22 stycznia 2018 Początek historyjki – Już nie mam siły. Inne ciekawe teksty:Wiem, jak go obudzić (Jak pies z kotem - odcinek 176)Jestem najmniejszą branką PanaOtrzymałam łaskę dojrzałościMierz siły na zamiary « Poprzedni odcinek Następny odcinek »
![cytat na dziś - "Jestem najmniejszą branką Pana, Bo cóż dwa lata, ot, pacholę - A przecież chcę, babciu kochana, Odegrać dziś pieśniarki rolę. Zazdroszczę ci bliskości nieba! - Chcę już być z Oblubieńcem wiecznie, A tu pracować, jak ty, trzeba... Więc się uśmiecham tak serdecznie. Ach, gdybym miała lata trudu, Jak Ty, dla swego Oblubieńca, Miłość by dokonała cudu W zacisznym gniazdku mego szczęścia. Lecz czując się maleńka taka, Proszę cię, siostro, ucz malucha, Co umieć ma karmelitanka, By jak ty - ukochać, jak ty - słuchać. Powiedz mi, jak mam się poświęcać, Jak mam się spalać, by bez słowa, W służbie Jezusa-Oblubieńca, Jego miłością promieniować. Powiedz mi, powiedz, jak mam w męce Zapatrzeć się w Umęczonego, Czystością ducha wchłaniać szczęście Bliskości boskich rysów Jego. Powiedz mi, jak mam, gdy się modlę, W milczeniu i wśród mroków wiary, Już tu na ziemi wielbić godnie Obecność moich Trzech, by żarem Wejść kiedyś w Wizję bez zasłony, Gdzie kontemplując Oblubieńca - Gwiazdę Przewodnią, wzrok stęskniony Rozjaśni wielka pełnia szczęścia! Siostry, On nam pokaże Ojca, Gdy wieczny dzień nam zalśni zorzą, Ujrzymy Go w światłości słońca, W jedności wejdziem w Jedność Bożą". św. Elżbieta od Trójcy Świętej "[Jestem najmniejszą oblubienicą]"](https://istis.pl/wp-content/uploads/2025/05/feet-619399_1280-150x150.jpg "Jestem najmniejszą branką Pana")
![cytat na dziś - «[...] otrzymałam łaskę dojrzałości, czyli mego całkowitego nawrócenia»; «Odzyskałam w pełni swoje dziecięce usposobienie, nabierając równocześnie powagi życia»; «Jezus [...] w jednej chwili zmienił noc mojej duszy w strumienie światła [...] mnie uczynił silną i odważną, przyodziawszy w swą własną zbroję, i od tej błogosławionej nocy nie uległam już w żadnej walce» - pisała [św. Teresa]. Boża łaska dotknęła jej wrodzonego zranienia. Teresa miała uwolnić się od niego oraz od chęci skupiania na sobie uwagi otoczenia. Wcześniej lubiła być radosna, ale tylko w wąskim i wybranym gronie ludzi. Odtąd, otrzymawszy łaskę siły i światła, które otwierało ją na innych, zwłaszcza na grzeszników, mogła z całą mocą przeciwstawić się swojemu strachowi przed dorastaniem, wyjść z infantylizmu i naprawdę przyjąć ducha dziecięctwa w wolności i jedności. Skorzystała z tego przywileju później, o czym opowiedziała swojej siostrze: «Wiele dusz mówi: Ależ nie ma siły na takie poświęcenie. Niech więc zdobędą się na to, na co ja się zdobyłam: na wielki wysiłek. Dobry Bóg nigdy nie odmawia tej pierwszej łaski dającej odwagę do działania - dzięki temu serce się umacnia i idzie się od zwycięstwa do zwycięstwa»". B. Dubois "Uzdrowienie zranień z dzieciństwa ze św. Teresą z Lisieux"](https://istis.pl/wp-content/uploads/2020/03/beautiful-1867093_1280-150x150.jpg "Otrzymałam łaskę dojrzałości")
Brak komentarzy