„Ciało zachowuje się jak osioł, jeśli je zaspokoisz, staje się nieposłuszne. Kiedy jest głodne – pokornieje”.
św. Szarbel
Photo by Ansgar Scheffold on Pixabay
„Ciało zachowuje się jak osioł, jeśli je zaspokoisz, staje się nieposłuszne. Kiedy jest głodne – pokornieje”.
św. Szarbel
Photo by Ansgar Scheffold on Pixabay
„W każdym wypadku (a to jest najważniejsze) – czy uda się, czy nie – zachować się w głębokiej pokorze serca i zadowolenia, bo nie to jest złem, że się nie powiodło, tylko to, że się niepowodzenia jak należy nie przyjęło. To sprawia cały niepokój i zamieszanie”.
A. Salawa „Dziennik”
„Pan Jezus dał jasno zrozumieć i upominał o większą gorliwość w ćwiczeniach i staranne odprawianie rekolekcji. Mówił, że zbytecznie zajmuję się sobą, że za mało jestem skupiona, że nie ma u mnie pokory serca, że jestem leniwa i że skutkiem tego nie słucham głosu Bożego i zmuszam Pana Jezusa, aby do mnie nie przemawiał”.
A. Salawa „Dziennik”
„Patrz, oto Serce Moje dla ciebie jest otwarte i czekają cię w Nim skarby większe, niż ich zapragnąć możesz. Trzeba tylko, byś prosiła o nie śmiało, ufnie, ale bardzo pokornie. Proś o wszystko, nie lękaj się, nie zabraknie Sercu Memu wszechmocy. Ufaj tylko i bądź bardzo pokorna”.
K. Kowalczewska „Mów Panie…”, słowa Jezusa
„Obecnie jest ci koniecznie potrzebne nie tyle praktykowanie cnót heroicznych co nabycie pokory. Dlatego dobrze jest, że twoje zwycięstwa są zawsze zmieszane z porażkami i to z rodzaju takich, o których nie możesz myśleć z przyjemnością. Przeciwnie, wspomnienie o nich upokarza cię, pokazując, że nie należysz do liczby dusz wielkich”.
św. Teresa od Dzieciątka Jezus „Dzieje duszy”, s 299
Photo by omer yousief on Pixabay
„Słabość to trudny dar, bo ma prowadzić do większego skupienia się na Bogu, aniżeli na własnej kondycji. Słabość, która ma tendencję do skupiania się na sobie – poprzez użalanie się nad swym niesprawiedliwym losem albo przez tanie usprawiedliwianie się w braku wierności – oddala od łaski i spotkania, a więc modlitwy. Taka słabość nie karmi modlitwy”.
M. Jaworski „Obdarowany. Modlitwa Darem” w: „Głos Karmelu” nr 3 (maj-czerwiec) 2019, s. 25
Photo by truthseeker08 on Pixabay
„Zdaje mi się, że gdyby kwiatek potrafił mówić, powiedziałby po prostu, co dobry Bóg uczynił dla niego, bez chęci ukrywania Jego dobrodziejstw. Nie mówiłby – pod pozorem fałszywej pokory – że jest pozbawiony uroku i woni, że słońce zniszczyło jego wspaniałość a burze złamały łodygę, będąc jednocześnie przekonanym, że jest wręcz przeciwnie. Kwiat, który zaczyna opowiadać swoje dzieje, cieszy się, że może mówić o przywilejach darmo otrzymanych od Jezusa, bo wie, że nic w nim nie było takiego, co mogłoby ściągnąć na niego Boskie wejrzenie i że jedynie miłosierdzie Boże sprawiło to wszystko, co jest w nim dobrego… to Jezus sprawił, że wyrósł on na ziemi świętej i do głębi przesiąkniętej wonią dziewictwa”
św. Teresa od Dzieciątka Jezus „Dzieje duszy”, s. 34-35
„Tak, wystarczy się ukorzyć przez znoszenie z łagodnością swych niedoskonałości. Oto prawdziwa świętość”.
św. Teresa z Lisieux, cyt. za B. Dubois „Uzdrowienie zranień z dzieciństwa ze św. Teresą z Lisieux”, tł. M. Grabski, s. 80
„Panie! Czymże ja jestem przed Twoim obliczem? –
Prochem i niczem;”.A. Mickiewicz „Dziady” cz. III
„Pamiętaj, że bez względu na to, czy to widzisz, czy nie, każdy toczy jakąś bitwę. Bądź miły, bądź hojny, bądź pokorny. W Bożych oczach wszyscy mają równą wartość i w równym stopniu zasługują na miłość i szacunek”.
J. Bricker „Wszystko jest możliwe”, s. 172